top of page

Victorkracht💕

Bijgewerkt op: 24 jan. 2020

30-12-2019


Ik ben een mompreneur. Dat betekent niet alleen dat ik èn moeder èn ondernemer ben maar ook dat ik onderneem met een moederhart. Maar goed ook gezien de doelgroep van mijn commerce.


We keren 10 jaar terug, bijna naar het begin.

Sigrid & Kristoffel verwachten hun eerste kindje en reserveren hun plaatsje bij ons. Laura wordt geboren en niet veel later komt ze onze gezellige bende vriendjes vergezellen. Enkele jaren later wordt haar plaatsje overgenomen door haar jongere zusje Julie. Nog wat later is ook Julie klaar voor school en zien we de 2 blonde prinsesjes nog af en toe eens terug in onze buitenschoolse tijdens de vakanties. Daar horen we dat Julie ziek is. De dokters hebben er nog het raden naar wat het is maar we gaan er met z’n allen van uit dat ze daar wel snel achter zullen komen en dat Julie weldra weer de oude is...

Terwijl ik dit schrijf ben ik op vakantie in Gran Canaria. In putje winter eventjes vollen bak vitamientjes pakken... Heerlijk vind ik dat! Het is ondertussen het 4e jaar en het is een traditie die ik zo lang als mogelijk in stand wil houden. 3 jaar geleden waren we hier ook.

Ik herinner het me nog alsof het gisteren was.


We waren net terug en ik was aan het werk terwijl mijn vader vanuit de deuropening zegt: “Wist jij hiervan?” Hij kijkt naar het kaartje dat hij in zijn handen heeft en ik hoor aan zijn stem dat er iets niet klopt. Vanop afstand zie ik een kaartje in frozen thema en ben ik me op zich nog van geen kwaad bewust. Ik stap op hem af, neem het kaartje uit zijn handen en voel langzaam maar zeker de grond vanonder mijn voeten wegzakken...


Het is een rouwbericht van Julie. What the fuck?!! Ik wist helemaal niet dat ze levensbedreigend ziek was! Mijn hoofd ontploft zowat vanbinnen. Ik kan moeilijk omschrijven welke gevoelens er me toen allemaal overvielen. Ik was geschokt, verdrietig,... maar bovenal voelde ik me ineens zo ontzettend schuldig! Dat ik er sinds de zomervakantie niet meer op teruggekomen was. Dat ik in mijn ju-ju leven, het leven zoals het is bij elke ploetermoeder (oudste 2 waren toen 4 en 3) , nooit meer de moeite nam om eens te mailen hoe het met Julie ging. Of de dokters al meer wisten... Maar ik had nooit kunnen vermoeden dat het allemaal zo’n vaart ging lopen... Niemand trouwens, zo bleek achteraf...


De begrafenis was er eentje die voor altijd in mijn geheugen zal blijven. Mama en zus met een Elsa haardracht. De kerk waanzinnig mooi doch sereen versierd. Let it go die aan het eind de hele kerk vult, maar het mooiste van allemaal: de sneeuw die uit het niets uit de lucht komt gevallen op het moment dat we met z’n allen naar buiten gaan... Ik heb gesnotterd van bij het binnenkomen tot ik denk een uur nadat ik weer thuis was. Zelf een dochter hebbende die toen ook zo zot was van Elsa, het verdriet van Sigrid en Kristoffel.. dat kwam geweldig hard binnen en was zó confronterend. Ik krijg opnieuw koude rillingen terwijl ik dit schrijf...


Nu bijna 3 jaar later, word ik wakker op dit zalige eiland maar nadat ik de sms van mijn zus las stond de tijd opnieuw weer eventjes helemaal stil. Ze stuurt me een link door met als onderschrift OMG! Dat zij dit nu ook nog moeten meemaken... Ben er niet goed van!


Laura kreeg op 31 juli 2019 een broertje Victor. Na zo’n intens verdriet kwam er zo’n klein maar zalig gelukje bij in dat gezin. Alsof het hen allemaal niet gegund is kregen zij op 13 november te horen dat Victor lijdt aan de zeldzame ziekte SMA type 1. Of omschreven zoals ik het ook best snapte: de ziekte die Pia ook heeft waar we met z’n allen massaal voor gesmst hebben.


Om het met hun eigen woorden te stellen: “Wat is de kans dat dit één gezin overkomt?”

Maar het zal je gezin maar wezen hé...

We beseffen het allemaal veel te weinig maar we zouden elke dag 🤞🏻moeten opstaan dat we gezonde kinderen in huis hebben.

Niemand verdient het om een kind te verliezen, maar deze mensen zeker niet.


En daar komt het moederhart in mompreneur. De hele dag spookt door mijn hoofd: We moeten iets doen! We moeten iets doen! En toen bedacht ik... Ik heb in de afgelopen 11 jaar meer dan 1000 kindjes gehad, dat betekent ook meer dan 1000 ouders. Als al die ouders die ooit klant waren nu eens €2 zouden storten (een veelvoud ervan kan natuurlijk ook, hoe meer, hoe beter) dan zouden ze toch al een aardig centje dichter moeten geraken? Wij zijn een warme crèche, we zouden voor elke ouder in nood in de bres springen, dus ik hoop, ik vertrouw er eigenlijk op, dat elke ouder, grootouder, sympathisant die dit leest zal meeleven met dat gezin en met de glimlach zijn bijdrage stort om die kleine Victor te redden. Die mensen verdienen onze steun dus laten we samen als één blok meevechten met Sigrid & Kristoffel.



Jij die dit leest, stort jij ook?

Mededeling: PippoxVictor

BE33 1043 8386 7746


Word jij ook vriend van Victor?

Da ga nie besta nie, samen sterk!


X

EJ




163 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


Landscape Photography

Elvis June

Vertelsels van een prille dertiger
bottom of page