top of page

Is dit nou later...

09-10-2019


Is dit nou later, als je groot bent...

Stef Bos was in 1990 (toen hij dit lied uitbracht, mijn geboortejaar) 29 net als ik nu. Ik kan me helemaal vinden in de vragen des levens die hij zich toen stelde. Het leven is een zoektocht. Een zoektocht naar jezelf, een zoektocht naar wat je wil in het leven, een zoektocht naar wat het leven eigenlijk allemaal voorstelt, met een hele hoop waarom vragen zonder passend antwoord. Onze ouders leerden ons goed van slecht te onderscheiden. Gaven ons waarden en normen mee en hup! Je bent klaar om er zelf iets van te maken. Maar met het volwassen worden verdwijnt ineens het naïeve idee dat iedereen het beste voor heeft met iedereen. Dat kinderlijke vertrouwen in de mensheid moet verdwijnen. Of je loopt gegarandeerd met je kop tegen de muur. Blind vertrouwen, iets wat je als kind altijd deed in al de volwassenen rondom je, wordt ineens heel naïef. Ervan uit gaan dat niemand je zomaar zou kwetsen is zelfs dom. Dus wordt het de rest van je leven zoeken en aftasten om je te omringen met de juiste mensen. Je leert mensen kennen, na verloop van tijd geef je ze je vertrouwen maar een klein stemmetje in je achterhoofd wapent zich tegen eventuele ontgoochelingen later van tijd. Veel te goed is half zot zegt men weleens. Maar hoe komt dat? Hoe komt het dat mensen schaamteloos van je profiteren als je te goed bent. Dat mensen je zomaar van de een op de andere dag een mes in de rug zouden steken of verraden en erna verder gaan met hun leven alsof het allemaal nooit gebeurd is? Tot op vandaag denk ik oprecht dat ik op dat gebied heel goed omringd ben. Dat ik een familie heb om u tegen te zeggen. En dat mijn mensenkennis mij tot op heden zelden of nooit in de steek liet als het op vrienden uitkiezen aankomt. Maar er is een kwaal waar iedereen aan meedoet, mezelf incluis, waar ik het toch even wou over hebben.


Mijn grootste ergernis der ergernissen: roddels. Het schijnt dat... Ik heb horen zeggen van... Zou dat waar zijn dat? Of op zijn Flip Kowliers: Keit worn zegn van ndeen, jeit me zin eigen wogn gezien. Tis toch wreed da we te roddeln ein! Waarom verkneukelen mensen zich toch zo graag in de miserie van anderen? Iedereen is schuldig aan roddel en achterklap, mij ga je niet horen zeggen dat ik er nooit eerder aan deelnam. Maar waarom is dat? Waarom geeft slecht spreken van een ander ons op de een of andere manier een goed gevoel?


Toch zijn er mijn inziens verschillende gradaties.

Als je het mij vraagt heb je 3 categorieën roddelen: 1. Het verdervertellen van een bad new show. 2. Het curieuzeneuzen bij een ander of die meer weet van de bad news show die jij hoorde waaien. En dan heb je de verderfelijkste soort, de koningin der roddels en dat is 3. De kiekens die verse roddels brouwen. Die leugens in het leven roepen en ze verkondigen voor waarheid. Ik heb me doorheen de jaren proberen immuun maken tegen dat soort kaliber van achterklap. Maar doordat ik zelf niet zo ineen zit kunnen dergelijke giftige mensen tegen wil en dank toch nog steeds mijn olifantenhuid doorprikken en banen ze zich zo een weg recht naar mijn hart.


Volgens wetenschappers is het een overlevingsstrategie. Er zouden 5 redenen zijn die mensen daartoe drijven: jaloezie, verbergen van eigen gebreken, sensatiezucht, aandacht willen en wraak nemen. Als ik de roddels die ooit over mij verspreid werden en nadien bij mij terugkeerden op een rijtje zet. En vooral, als ik na ga van waar die kwamen. Dan vraag ik me af waarom ze me toch nog zo diep konden raken. Ieder mens die vanalles over mij te vertellen had aan derden past in één van de 5 oorzaken van het waarom. En als ik heel eerlijk ben, gaat het me telkens vooral over wie wat zei over mij. En niet zozeer over wat an sich.


Een verbitterde mens is een ontgoochelde idealist. En het laatste wat ik zou willen is verbitterd geraken. Maar soms heb je zo van die dagen (zoals nu wanneer het al dagen strontweer is) waarop je er minder tegen kan. Waarop je elke persoon die gemeen tegen je doet ook eens verbaal te lijf zou willen gaan, wetende dat je het zal winnen met de vingers in de neus. Maar één kop koffie later besef je, ze zijn het niet waard. Geen tijd en energie in steken.


En toen kwam ik die quote tegen op instagram. Het kwam van het prachtige kledingmerk Just in case. En om er 100g beeldspraak op te gieten: just in case dat jij die dit hier nu leest je ook wel eens ellendig voelt omwille van wat andere over je zeggen of hoe ze tegen je doen onthoudt dan dit:

En laat dat nou es exact zijn wat ik ga doen. Want ik weiger mijn geloof in de goedheid van de mensen op te geven. Ik prefereer mensen opgeven. Kop op en doorgaan met de kanjers die mijn overenthousiaste, veel te snel babbelende, soms ietwat drukke, soms wat veeleisende zelve nooit kwaad zouden doen. Die de slechte kantjes erbij nemen omdat wat ik teruggeef de kleine kantjes overstijgt. Aan al die kanjers één voor één: Merci! Ik ben blij dat jij er bent!


X

EJ

33 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


Landscape Photography

Elvis June

Vertelsels van een prille dertiger
bottom of page